حده ومعرفتش منوط است به عرف وأهل خبره ، زيرا كه انبات لحم وشدّ عظم حقيقتا به أقلّ از ده متحقّق مىشود قطعا ، وشير ؛ غذا وبدل ما يتحلّل است جزما . واظهر در نظر أحقر آن است - كه جمعى ديگر فرموده‌اند « 1 » - كه : اين حدّ مجمل است ، ومبيّنش دو حدّ اوّل است زيرا كه : معرفت عرف مشكل است ، وفرق ميان چهارده رضعه ونيم وپانزده أشكل است . وشايد منظور از آن ردّ بر أهل سنّت باشد كه به يك رضعهء كامله اكتفا مىنمايند « 2 » . وبه قول يك زن - خصوصا هرگاه اعتمادي بر آن نباشد - رضاع ثابت نمىشود مگر در حقّ خودش هرگاه اعتراف كند به رضاع به كيفيّت وشروطى كه مذكور شد ، وبه مجرّد اطلاق اقرار چيزى لازم نمىآيد ، ودر صورت مسئوله بر زيد مطلقا حرجى نيست . سؤال كز [ 27 ] : شخصي نماز قضاى بسيار بر ذمّه دارد ومىخواهد كه آن قضاها را أداء كند ، اوّلا به اين نحو بايد نيّت كند كه مثلا : اصلّي صلاة الصّبح قضاء لوجوبه قربة إلى اللّه ، يا قضا وأداء را قصد كردن ضرور نيست ؟ وعرض ديگر آنكه : اگر هر روز يك روز يا دو روز قضا خواهد بگزارد ؛ از براي هر نمازى اذان واقامه‌اى بايد بگويد يا اقامهء تنها كافى است يا هيچ‌كدام ضرور نيست ؟ وديگر : شخصي مدّتى در ميان سنّيان بوده ، وبه آداب وقواعد ايشان اداى فرائض نموده ، ودر فصل زمستان احترام آن شخص كرده ، آب گرم از حمّام وظروف خود آورده‌اند ، وآن شخص به آب گرم شده در حمّام وظروف عديم الطهارهء ايشان استنجاء كرده ووضوء ساخته ، وتقيتا نتوانسته بگويد كه : به

--> ( 1 ) تنقيح الرائع : 3 / 47 . ( 2 ) مغنى ابن قدامه : 8 / 137 .